Dziekczyński (Dziekciński lub Dziegczyński) Jan (1550–1610), herbu Doliwa, rodem z Dziekczyna w Wielkopolsce, wychowanek Kolegium Lubrańskiego w Poznaniu i Akademii Krakowskiej, doktor św. teologii, kanonik Kapituły katedralnej poznańskiej (instalowany w r. 1584) i rektor Akademii Lubrańskiego. Podupadające po okresie rozkwitu za rektoratu Benedykta Herbesta Kolegium dźwignął znów D. tak materialnie, przeprowadzając konieczne budowle, jak i pod względem naukowym, stawiając je na odpowiednim poziomie.
Niepospolity profesor i znakomity kaznodzieja, witał w r. 1594 imieniem kapituły przybywającego do Poznania nuncjusza apostolskiego (Malaspinę) klasyczną mową łacińską. W r. 1601 delegowała go kapituła z mową powitalną na uroczysty ingres nowo mianowanego biskupa Wawrzyńca Goślickiego. Również w imieniu Kolegium poznańskich jezuitów wygłosił mowę powitalną do tegoż biskupa. Obie przemowy zasługują na uwagę ze względu na zawartą w nich charakterystykę nowego biskupa oraz stosunków, panujących podówczas w Wielkopolsce. Z łona kapituły najżywszy udział w zwalczaniu innowierców wziął D. wygłaszając jako kaznodzieja katedralny płomienne nauki, a jako profesor w Lubranscianum nastawiając ostrze wykładów swych przeciwko niezgodnym z dogmatami Kościoła »nowinkom«. W trosce o przygotowanie światłego duchowieństwa i utwierdzenie w diecezji wiary i dobrych obyczajów stał się D. najbliższym zaufanym współpracownikiem Goślickiego, pełniąc (od r. 1599) obowiązki oficjała i wikariusza generalnego. Obowiązki te nadwyrężyły przedwcześnie jego zdrowie.
Obok wyżej wymienionych oracji pozostawił D. na polu literatury tylko pierwociny swej pracy. Należą do nich dwa weselne utwory gratulacyjne: Hymeneus i Thalamodia.
Współcześni podnoszą wybitne zdolności D-go, nieskazitelność charakteru, żelazną pracowitość i zręczność w zarządzie diecezjalnym oraz niezwykłą hojność ręki. D. umarł 18 VII 1610 r., pochowany w katedrze poznańskiej, gdzie też wzniesiono mu pomnik.
Arch. Pozn.: Akta Kapitulne, 1584–610; Napis na nagrobku (Starowolski, Monumenta Sarmatorum, s. 461). Maciejowski, Piśmiennictwo Polskie, III, s. 116; Siarczyński Fr., Obraz wieku panowania Zygmunta III, Lw. 1828, I, s. 119; Estr.
Ks. Karol Mazurkiewicz